Uciekam z toksycznego związku. Uciekam od własnych uzależnień i współuzależnień. Uciekam z miejsca, które mnie niszczy. Uciekam z mgły nieświadomości w stronę samoświadomości i samostanowienia. Wychodzę z roli ofiary i biorę odpowiedzialność za swoje życie. Uciekam tam, gdzie mogę się rozwijać, wzrastać, żyć pełnią i być szczęśliwa. Uciekam do przodu!
wtorek, 29 maja 2012
WCZORAJ MOJA BLISKA SERCU PRZYJACIÓŁKA, A JEDNOCZEŚNIE KOLEŻANKA Z PRACY, WRĘCZYŁA MI KOPERTĘ Z MOIM IMIENIEM I NAZWISKIEM, ZA DATĄ: 26.05.2011, A W ŚRODKU:
"Uroczyście oświadczam, że ja Honda (taka i taka), urodzona **.**.1982 jak następuje:
- od dziś przestaje robić z siebie worek treningowy dla mojego byłego partnera, a składa się na to:
* podkładanie mu się - dzwonienie (raz mi się zdarzyło, ale jednak)
* posiadanie jakiejkolwiek nadziei (wiem, bardzo zabawne)
* usprawiedliwianie go (żałosne)
* zastanawianie się, co autor miał na myśli mówiąc: kurwa, kurewstwo, dziwka i kurwidołek (nie ma jak się z tego i tak wytłumaczyć).
W dniu 26.05.2011 przekładam i wprowadzam do realizacji."
Jedyne przekłamanie to to, że wprowadziłam do realizacji ten szczytny projekt dopiero 30 lipca.
30 lipca 2011 :)
Ale wtedy, w maju byłam w ciemnej dupie, na tak ostrym zakręcie, cudem nie wylądowałam w rowie, o mały włos.
Honda jednak zrywna i dobrze trzyma się drogi, choćby nie wiem co.
Poprosiłam o wydanie tej koperty po roku, koleżanka pamiętała, ja nie, czytając to najpierw roześmiałam się głośno, a potem postanowiłam się z Wami tym podzielić.
Dobrego wtorku.
Honda
niedziela, 27 maja 2012
Aby za bardzo się nie rozpisywać w sensie powtarzać za dużo- opiszę dwa związki, które wykręciły mi trzewia na tyle by w końcu ich tło towarzyszyło mi w poznawaniu bolesnej prawdy.
Jednak droga od punktu zero, do chwili obecnej to jak obdzieranie siebie ze skóry.
Bolesne, długie i wymagające samozaparcia, ale ta nowa skóra dziś błyszczy. Jest moim pancerzem.
P.S. Będzie też osobny rozdział, poświęcony patologicznym kłamcom, pozbawionych kręgosłupa moralnego i co tu dużo mówić, mózgu także.
A potem już będzie dobrze, pięknie. Tak jak jest teraz.
Pozdrawiam!
Honda
czwartek, 24 maja 2012
Kocham nasze statystyki:) A w szczególności kocham źródła ruchu sieciowego:))))))))))))))))
Dzisiaj miałam ciężki długi dzień, zaglądam "na deser" do Nas i co widzę?
Ano, że wyświetlamy się po wpisaniu do wyszukiwarki:
|
jestem załamana wyglądam jak wieloryb
|
1
|
:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
|
sobota, 19 maja 2012
Czytaj dalej >>>
piątek, 18 maja 2012
Czytaj dalej>>>
czwartek, 17 maja 2012
Sen
Gdy się obudziłam było mi strasznie przykro, że znów mnie tak potraktował i nagle świadomość - to był sen, TO BYŁ TYLKO ZŁY SEN!!
Jak to dobrze, że już uciekłam, że już nie muszę się tak czuć. Przy nikim.
I choć obudziłam się przygnębiona, to teraz czuję ulgę. Bo się obudziłam, OBUDZIŁAM SIĘ!, i oto nie jestem już w tamtej upokarzającej relacji, i to jest takie radosne :)
Zastanawiające jest jednak, że w ogóle taka sytuacja mi się przyśniła. Co to znaczy? Że nie wytrzebiłam jeszcze z podświadomości czegoś co powinnam wytrzebić? Tęsknię za chujem? Chcę się sztachnąć?
No, w każdym razie nie był to przyjemny sen, na szczęście SEN.
piątek, 11 maja 2012
Czytaj dalej >>>
czwartek, 10 maja 2012
środa, 9 maja 2012
sobota, 5 maja 2012
DROGA DO SIEBIE #9
Na mnie działają pytania. Jedno pytanie ciągle powracało. Czy Ty kochasz siebie? "Ależ oczywiście" – to była pierwsza odpowiedź bez zastanowienia. Jednak zaczęło mnie to drążyć, drążyło, drążyło, aż doszłam do wniosku, że ja mam wysoką samoocenę, ale to nie jest równoznaczne z kochaniem siebie i z akceptacją siebie w całym swoim spektrum. To wręcz jest mój wewnętrzny konflikt. Z jednej strony mam o sobie bardzo dobre zdanie, z drugiej strony, czy ktoś kto kocha siebie pozwala robić sobie krzywdę i godzi się na upokorzenia? Więc jak to jest z tym kochaniem siebie? Po czym poznać, że ktoś kocha siebie?
Dalej czytaj w zakładce Droga do siebie
czwartek, 3 maja 2012
niedziela, 29 kwietnia 2012
DROGA DO SIEBIE #8
Syn coś odburknął, córka przez telefon nieświadomie ruszyła drażliwą strunę, NO I TEN PIEPRZONY SKANER NIE CHCIAŁ SIĘ ZAINSTALOWAĆ, BO NIE BYŁO JAKIEGOŚ PIEPRZONEGO PLIKU W SYSTEM32!!!!!!
No i poszło, płakałam tak jak nie płakałam od dobrych ośmiu, a może dziesięciu lat. Wszystko sobie przypomniałam, wszystko. Wylazła ze mnie mała Vena, łkała rozmazując gile na twarzy i mówiła "nie chcę być silna, nie chcę wszystkiego umieć, wszystkiego znieść, wszystko wiedzieć - jak załatwić, jak zorganizować, co powiedzieć, co komu poradzić, kim się zaopiekować, podstawić pod nos, pamiętać, przypominać, zarobić, nauczyć się, zapamiętać, pójść, przynieść, kupić, być, zadzwonić. NIE CHCĘ!!!
sobota, 28 kwietnia 2012
Już ponad rok
O, nie :) Dziś już tak nie myślę. Samej ze sobą jest mi świetnie. Zaplanowałam sobie kilka przyjemności i duuuuuuuuuużo odpoczynku :)
czwartek, 26 kwietnia 2012
środa, 25 kwietnia 2012
Pierwsza rocznica
W sobotę mam rocznicę.
Mam zamiar uczcić ją godnie, to będzie mój dzień:)
Jaki był ten rok? Przestępny:) Dłuższy niż inne dzięki temu:)
Bardzo udany, efektywny i efektowny. Oprócz rzucenia męża udało i się pozbyć jeszcze jednego "truciciela" - rzuciłam palenie:) I jestem z tego ( z tego również:) cholernie dumna. Powoli i systematycznie usuwam wszelkie elementy toksynogenne z mojego życia. Dzięki rzuceniu palenia deficyt wagi z 2010 został uzupełniony z DUŻĄ nawiązką:)
Jestem bardzo zadowolona ze swojego życia, bardzo.
Właśnie wróciłam z zumby, którą kocham całym sercem. Doczołguję się do prysznica i kładę do łóżka zmęczona i szczęśliwa. I sama. Nikt mi nie psuje świętego wypoczynku:) Ani dnia, ni wieczoru, ani świątku, ani piątku. Chyba że niespodziewanie przeleci jak meteoryt z częstotliwością raz na 8 miesięcy :)
Napisałam dwie oferty na konkursy, obie dostały dotację, teraz będę koordynować :) I pisać dalej. Może uda mi się zadziałąć w kierunku naszej wymarzonej "Otrząsalni." Marzy mi się fundacja na rzecz kobiet. Dająca "wędkę" Aktywizująca, coachingująca, stylizująca, wspierająca wielokierunkowo - koherentnie.
Nauka zawodu, doradztwo, fryzjer, relaks, praca - wszystko
Jak już uda mi się zabezpieczyć rodzinie bazę do życia, zajmę się tymi mrzonkami:)
niedziela, 22 kwietnia 2012
Szkolenie (nie tylko) biznesowe.
czwartek, 19 kwietnia 2012
poniedziałek, 16 kwietnia 2012
Nie miałam bladego pojęcia, że tyle (AŻ TYLE) jest maltretowanych (w taki - fizyczny, czy inny - psychiczny) sposób kobiet w wolnym demokratycznym, cywilizowanym kraju!
Zdrowy rozsądek podpowiada, że w związku należałoby czuć się dobrze. A my doświadczamy właśnie nowej fali (co tam fali - tsunami) zainteresowania tematem socjopatycznego partnera.
To się nie mieści w "niesocjopatycznej" głowie.
Trzeba gruntownie przeanalizować temat: "Po co mi taki związek?"
Vena, dobre posunięcie, próbuj dalej:)
piątek, 13 kwietnia 2012
Odwiedziła nas Barbarella - dziękujemy, jesteśmy zaszczycone :)
Słowa kluczowe w wyszukiwaniu naszego bloga z wczorajszego "obwisłego podbródka"???? (co będzie radowało mnie jeszcze długo) zmieniły się na, bardziej chyba związane z tematem, "oziębłe suki" :) Gratuluję nam - Twórczyniom. Powoli realizujemy cele :)
czwartek, 12 kwietnia 2012
środa, 11 kwietnia 2012
Udało mi się, Tobie też się uda.
Jak to się zaczęło i dlaczego czytając takiego SMS walczyłam o człowieka, który bez pardonowo wycierał sobie o mnie buty. Co budziło ogromny strach? To, że pozwolę na znacznie więcej, byleby tylko był. I to jest najgorsze.
To była moja największa zbrodnia wobec mnie samej.
Ale wnet rok po rozstaniu, wiem, że można ŻYĆ bez, i o tym mam zamiar opowiedzieć. Jeśli wydaje Ci się, że nie uczestniczyłaś w czymś identycznym, ale w uczuciach o których powiem już na pewno, przestań usprawiedliwiać siebie i jego. Po prostu uwierz.
Ale zacznijmy od początku.
Gdy ojciec opuszczał dom, w momencie ukończenia 18 lat, wydawało mi się, że dam sobie radę w życiu, przecież wiedziałam co jest dobre, a co złe. Jakiś tam dekalog był.
A tu klops, wcale nie było różowo.
Najzabawniejsze, w domu nie było klasycznej patologi, alkohol nie lał się strumieniami, a mama nie miała siniaków.
Ale zdrowy dom to to nie był na pewno.
Moje drugie imie w tym czasie brzmiało: napięcie.
Rodzice kompletnie nie dopasowani, mama wykształcona, z otwartym sercem i umysłem, organizująca jakoś to całe zamieszanie. Wychowywałam się z bratem bliźniakiem, zatem trochę roboty z nami było, z tego co wiem, byliśmy grzecznymi dziećmi.
Takie "budujące" wspomnienia z dzieciństwa to: oddzielny chleb i lodówka rodziców, ich oddzielne pokoje (nigdy nie widziałam ich w jednym łóżku). Bardzo dobry wzorzec. Bardzo. O ile do mamy nie mam żalu, bo nie biła nas, nie upokarzała, okazywała mnóstwo uczuć, tak z ojcem nie było już tak kolorowo, jednak były momenty kiedy tej mamy w domu nie było i wtedy zaczynał się cyrk.
Ojciec nawet chyba nie celowo, tak już po prostu miał, wprowadzał w nasz dziecięcy świat zamęt, a wszystko pod groźbą lania, tak silnego, że mój brat pod wpływem tych razów zawsze robił w majtki, ze strachu, z bólu dosłownie.
Miałam z ojcem nieco lepiej, co nie znaczy, że dobrze, ale ewidentnie uczepił się brata.
Po dziś dzień jak rano budzę się z pełnym pęcherzem, to mimo mieszkania już zupełnie samej, od dawna poza zasięgiem rodziców, mam opór by iść zwyczajnie do toalety, a to dlatego, iż kiedy wstawałam za dzieciaka o 7 rano by zrobić to co powinnam, ojciec wyłapawszy mnie przemykającą przez mieszkanie już nie pozwolił się położyć, nawet jeśli była to sobota. Zawsze wynajdywał dla nas jakieś zajęcia i do byle gówna potrzebował pomocników. Zakupy, zawsze bardzo wymagające i ciężkie, a biada jak się reszta nie zgadzała. Brat w czasie większej potrzeby w toalecie musiał z niej wyjść by ojcu podać pokrywkę i przykryć gotujący się obiad, mimo, że ojciec siedział w kuchni i nie było przeszkód by to sam zrobił. Raz mogła wpaść koleżanka, raz nie. Raz mogliśmy obejrzeć coś w telewizji, raz nie. Raz można było się powygłupiać, innym razem za to samo czekało nas lanie. Nigdy przytulenia, nigdy słowa "kocham", nigdy jak Ci idzie w szkole i zero pomocy w czymkolwiek. Pamiętam, że bardzo tęskniłam za mamą, bo była dla mnie ostoją spokoju i ojciec przy niej tak nas nie prześladował, jak wyjechała na studia podyplomowe myślałam, że oszaleję.
Marzyłam o tym by się rozwiedli, bardzo dużo faktów po prostu wyparłam z pamięci. Zawsze czegoś mi nie wolno było, zawsze wisiała nade mną groźba bicia, każdego dnia za coś innego. No i krzyk, brak stabilizacji. Mama chroniła młodsze dziecko, zresztą po dzień dzisiejszy tak jest, a ja de facto zostałam z tym wszystkim sama. Ale wmówiłam sobie, że dam radę, no bo jak na wstępie, nie myślałam, że ten dom był zły, wiele dookoła było znacznie gorszych.
Teraz jak grzebie w przeszłości pamiętam głównie: strach. Nic z tego nie rozumiałam, choć jeszcze tego nie wiedziałam.
Mam ogromny żal do ojca. Że wiele późniejszych bardzo bolesnych doświadczeń to pokłosie tego czego nauczyłam się w tym domu, dzięki niemu. Że nigdy nie okazał mi serca, że nigdy nie byłam dla niego "ukochaną córeczką", nigdy nie zbudowałam w sobie granic i zaczęło się coś dziwnego w moim życiu, jedna wielka sinusoida, której na początku nawet nie poczułam. Brakowało mi dojrzałości i świadomości. Brakowało mi dosłownie wszystkiego by móc tworzyć cokolwiek normalnego w swoim życiu. I na nowo połykam łzy, a uczucie bezsilności, niesprawiedliwości paraliżuje mnie po dziś. Rzygam emocjonalnym pisakiem.
Tak jak na polu zawodowym spełniałam się nad przeciętnie, życie osobiste zaczęło pogrążać się w coraz większym chaosie.
Nie ma nic gorszego jak w wyniku poszukiwaniu miłości czujesz do siebie jedynie obrzydzenie...
Ale o tym za chwilę...
A słowa: " Jaką, kurwa słuchawką, debilko? " - mimo wszystko uratowały mi życie.
To będzie bolało... Matka. Ja jestem matką, Ty jesteś, masz matkę... Wiesz, że to prawie nie człowiek, coś więcej niż zwykła osoba. Nikt tak nie kocha - bezwarunkowo, za nic - tylko ona.
Dużo by mówić, każdy wie.
A jeśli jest się matką psychofaga? Jak to musi boleć? Kiedy rozsądek, rozum, dobre wychowanie, wiara w pryncypia muszą ulec miłości do dziecka.
Więcej w zakładce "Z miłości do życia"
Autor Katalina
poniedziałek, 9 kwietnia 2012
DROGA DO SIEBIE #7
Moi mężczyźni czyli jak wyłuskać wybrakowany egzemplarz z tłumu.
Moi mężczyźni. Jeszcze nie tak dawno myślałam, że napiszę o nich książkę, coś zupełnie innego niż piszę teraz. Taką romantyczną, o Wielkich Miłościach, o historiach z różnymi zwrotami akcji, z uniesieniami, wzlotami i upadkami. Może to nawet byłoby ciekawe dla czynnych i nieświadomych swego uzależnienia KKZB, taki pamiętnik ich „siostry”, może by się wzruszały moimi wzruszeniami i razem ze mną przeżywały moje udręki, rozczarowania i horrory. Oraz iluzje, iluzje, iluzje.
niedziela, 8 kwietnia 2012
FINAŁ, ZACZYNA SIĘ FINAŁ
I, może to bardzo śmieszne, przez kilka lat stałam przy oknie, wyglądałam zza firanki, czekałam, cieszyłam się, że wracał… Ulga, że już jest, że nic się nie stało. Jeszcze „tylko” jakaś mniejsza lub większa awantura i spokój. On zaśnie, ja odpocznę, a jutro powinno być „dobrze”. Powinno, nie wiem, czy będzie, postaram się, żeby było. Nie zrobić nic, by rozjuszyć zwierzę, żeby nie sprowokować, nie dać pretekstu, nie pozwolić obdarować się odpowiedzialnością…
AUTOR KATALINACIĄG DALSZY W ZAKŁADCE "Z MIŁOŚCI DO ŻYCIA"
środa, 4 kwietnia 2012
Afirmacja # 5
Dobranoc :)
niedziela, 11 marca 2012
CZYJA WINA?
Pyta Sąd: czyja to wina?
Niczyja Wysoki Sądzie, niczyja. Ja nie mogłam dłużej być z ni – takim, on nie umiał, nie chciał zmienić się w nie takiego.
Oczywiście, że mogłam wnieść o rozwód z orzekaniem o winie, pozbawiłoby go to narzędzi, którymi teraz próbuje manipulować. Tylko czy warto byłoby?
Gdybym chciała załatwić to sprawiedliwie Wysoki Sądzie, to mam 3 do 4 lat regularnej wojny. Po co mi to?
Bo mogę dostać 2/3 domu, a nie pół? Połowa wystarczy. Jest moja i już, należy się jak psu miska – bez łaski i (co gorsze) bez ciągania się za włosy na forum publicznym.
sobota, 10 marca 2012
FAKTY…
Pyta Sąd o fakty? Ja nie pamiętam, staram się nie pamiętać…
No, dobrze – kilka.
To był czas, który jest w mojej głowie taką rozpędzającą się na zboczu góry śniegową kulą. Ona robi się coraz większa, pędzi coraz szybciej. Zabiera ze sobą wszystko – miesza, ściska, skleja, upycha. Nawet nie chce mi się „rozklejać” całej masakry, która tam jest.
Mąż wychodzi (wyskakuje) po papierosy, bo się kończą. Właściwie to się nie kończą i raczej do jutra wystarczy, ale przecież mogą się skończyć i co wtedy????
Wyskakuje i nie wraca. Piętnaście, dwadzieścia minut… Godzinę, dwie, trzy… Fajki są w kiosku, niedaleko, nie trzeba do fabryki w Radomiu iść… Dzieci wykąpałam, położyłam – śpią. Zasłaniam okna, zrobiło się ciemno… Pod oknem akurat przechodzi on – mój mąż z kolegą… Krok chwiejny, w ręce butelka, popijają z gwinta idąc i prowadzą ożywioną konwersację. Nawet nie spojrzał do góry, nawet nie popatrzył w te okna. Był szczęśliwy, radosny i WOLNY.
WSZYSTKO JEDNO…
środa, 29 lutego 2012
DROGA DO SIEBIE #6
poniedziałek, 20 lutego 2012
DROGA DO SIEBIE #5
- Dawaj z siebie tyle ile możesz, staraj się bardzo, żeby wszystko dobrze się układało, żeby nie popełnić błędu, żeby ON był z Ciebie zadowolony, żeby ON był szczęśliwy. Przecież Twoje szczęście zależy od JEGO szczęścia. Bądź ofiarną przyjaciółką, pełną poświęcenia i troski o NIEGO, zapominaj o sobie, wciąż myśląc o szczęściu partnera.
- Kręć sobie w głowie piękne filmy, najlepiej typu baśń, w której grasz główną rolę księżniczki, a twój misiek niebiańskookiego Hero, wspaniałego i odważnego, pokonującego wszelkie przeszkody walczącego ze wszystkimi napotkanymi smokami i zakochanego w Tobie na wieki wieków amen. Niech ta baśń będzie tak piękna, że gdyby ją zrealizować, to dostałabyś Oskara we wszystkich kategoriach. Wierz święcie, że to nie baśń, a Twoja realna przyszłość.
niedziela, 19 lutego 2012
Co uczyniłaby miłość?
"- Jeśli jakiś człowiek - obojętne czy go lubisz czy też nie - wciąż zachowuje się w sposób, który jest dla ciebie przykry, zadaj sobie pytanie: Co uczyniłaby miłość? Czy chciałaby, żebyś sam sobie to robił? Czy chciałaby, żebyś dopuszczał do tego, aby ktoś inny pozwalał sobie na takie traktowanie twojej osoby? Czy miłość pozwoliłaby, żebyś stwarzał drugiemu człowiekowi możliwość wywoływania tak wielu negatywnych odczuć?
- Jeśli poświęcasz się dla kogoś, ponieważ uważasz, że gdy się kogoś kocha, wówczas czasami trzeba się poświęcić, zadaj sobie pytanie: Czy miłość tak by postępowała? Czy chciałaby, żebyś sam sobie to robił? Czy chciałaby, żebyś postępował zgodnie z koncepcją miłości, w której przychylność wobec kogoś wiąże się z własnym cierpieniem?
- Jeśli sam sobie wciąż czynisz wyrzuty o to, czy w konkretnej sprawie na pewno słusznie postąpiłeś, zadaj sobie pytanie: Co uczyniłaby miłość? Czy chciałaby, żebyś wciąż rozważał w myślach te same tematy, zadając sobie samemu ból? Czy tez wolałaby, żebyś zrozumiał, że postąpiłeś w danym momencie najlepiej, jak mogłeś? I że dzięki temu czegoś się nauczyłeś i teraz jesteś wolny i otwarty na to, co nowe w twoim życiu?"
Odpowiedzi na te pytania wydają się jednoznaczne. A jak Ty na nie odpowiadasz?
czwartek, 16 lutego 2012
MIEJ CZAS...
2. Miej czas na ROZRYWKĘ - jest przynależna młodości
3. Miej czas na LEKTURĘ - jest podstawą wiedzy
4. Miej czas na ROZMYŚLANIE - jest źródłem pomysłów
5. Miej czas dla PRZYJACIÓŁ - są źródłem szczęścia
6. Miej czas na MARZENIA - unoszą prozę życia do gwiazd
7. Miej czas na MIŁOŚĆ - jest darem dla Was obojga
8. Miej czas na ŚMIECH - pozwala przetrwać trudne chwile
9. Miej czas na RACHUNEK SUMIENIA - pozwala zejść ze złej drogi
11. Miej czas na PLANOWANIE - znajdziesz czas na wszystko! :)
piątek, 10 lutego 2012
DROGA DO SIEBIE #4
W literaturze stoi napisane, że podatnymi na syndrom KZB są przede wszystkim kobiety, które pochodzą z rodzin w jakiś sposób patologicznych – alkoholowych, dysfunkcyjnych. Ale skoro ja tu jestem, to znaczy, że drugi biegun też istnieje.
Byłam szczęśliwym dzieckiem. W domu czułam się bezpiecznie i dobrze. Byłam zadbana, miałam wszystko co jest potrzebne do rozwoju – byt materialny, spokój, stabilność, opiekę i staranie rodziców. Stale obowiązywały te same reguły, wszystko było przewidywalne i pewne. Jak pory roku, jak dzień i noc. Jak to, że w niedzielę całą rodziną idzie się do kościoła, potem na cmentarz, a na obiad jest rosół z makaronem robionym przez mamę, na drugie potrawka z kurczaka, ziemniaki i gotowane buraczki. Na deser kompot i szarlotka. Przez wiele lat myślałam, że wszędzie jest tak samo.
Byłam wychowywana na grzeczną i posłuszną dziewczynkę, która nie zapomina mówić dzień dobry, dziękuję i przepraszam, a wieczorem pomodlić się do Aniołka i do Bozi. Bozia była najważniejsza, a zaraz potem tato.
Ciąg dalszy w zakładce: Droga do siebie
sobota, 4 lutego 2012
Gdy kiedykolwiek dopadnie Cię poczucie winy...
czwartek, 2 lutego 2012
DROGA DO SIEBIE #3
Diagnoza postawiona. Można rozpocząć autoterapię. Zaplanowałam ją sobie w trzech obszarach:
I. JA, MOJE WNĘTRZE I RELACJE Z INNYMI. Cel – porządkowanie swojego wnętrza. Równowaga psychiczna. Spokój wewnętrzny. Miłość do siebie. Akceptacja. Pozbycie się „kochania za bardzo”. Poprawa relacji z innymi.
II OTOCZENIE. Cel - porządkowanie swojego otoczenia i zajęcie swojego czasu pożytecznymi rzeczami.
III. PRACA. Cel - Konsekwencja. Satysfakcja z pracy. Podnoszenie kwalifikacji. Rozwój biznesu.
Najważniejszy był punkt I. Działałam w nim z największym zapałem. Swoją autoterapią objęłam także pkt II i III, bo te obszary zaniedbałam z powodu moich problemów ze sobą. Postanowiłam, że uznam, że autoterapia dała skutek, kiedy będę spokojna i pogodna, wokół mnie będzie panował porządek, a sprawy zawodowe będą sprawnie i należycie posuwać się do przodu.
Ciąg dalszy w zakładce: Droga do siebie
niedziela, 29 stycznia 2012
DROGA DO SIEBIE #2
Moje wyjście z mgły odbywało się w ciężkich warunkach.
Z jednej strony bardzo ucieszyłam się (aż się popłakałam z ulgi), że nareszcie wiem, że już nie będę jak dziecko we mgle, bo demon został rozpoznany. Z drugiej, poczułam niesamowity żal, że stało się to tak późno, że tyle czasu zmarnowałam na nieodpowiednich mężczyzn i na iluzje, jakie sobie tworzyłam i w nich żyłam, zamiast żyć normalnym, prawdziwym życiem.
Ciąg dalszy w zakładce: Droga do siebie
sobota, 28 stycznia 2012
DROGA DO SIEBIE #1
Wiele pytań…
Uświadomiłam sobie, że w moim życiu, w moich związkach z mężczyznami powtarza się ciągle podobny schemat. Piękny początek, ja na piedestale, motyle, szaleństwo, facet zakochany po uszy, ja z początku troszkę mniej, ale z dnia na dzień coraz więcej. Aż wybucha romantyczna, „jedyna”, największa w życiu miłość. Szczęście, radość, euforia, wszystko dobrze, wszystko razem, pasujemy do siebie jak kluczyk do zamka! A potem… powolny, ledwie zauważalny dla mnie proces mojego schodzenia z piedestału i zajmowania coraz gorszej pozycji, brania na siebie coraz większej liczby obowiązków, godzenia się na zaniedbanie, usprawiedliwiania dziwnych zachowań, wypierania symptomów, że dzieje się coś złego. Wreszcie staje się jasne, że to koniec miłości… motyle odfrunęły, on ma mnie w nosie i odchodzi lub robi coś takiego, czego ja nie jestem w stanie zaakceptować i to ja muszę odejść. Towarzyszy mi wielkie zdziwienie. Jak to się mogło stać??? Przecież miało być tak pięknie…
Ciąg dalszy w mojej zakładce Droga do siebie
poniedziałek, 23 stycznia 2012
Być kochanką (autor: Median)
cd w mojej zakładce. Median
Afirmacja #4
Jestem wdzięczna za każdą minutę tego nowego dnia. Jestem radosna i szczęśliwa. Uśmiecham się. Jestem wdzięczna za wszystko co mnie spotyka, a spotykają mnie tylko dobre dla mnie rzeczy. To będzie dobry dzień, spotkam ciekawych ludzi, czeka mnie wiele wspaniałych przeżyć.